Dobór Spoiwa


Project Description
  • 0
  • 23 sierpnia 2017

DOBÓR SPOIWA

DOBÓR SPOIWA

Podstawowym warunkiem otrzymania prawidłowego lutowanego połączenia dwóch metali jest przede wszystkim właściwy dobór lutu. Ogólne wymagania stawiane lutom można ująć w następujących punktach:

  • temperatura topnienia lutu musi być niższa od temperatury topnienia lutowanych metali,
  • lut powinien dobrze zwilżać powierzchnie lutowanych części,
  • powinowactwo chemiczne lutu do metali łączonych powinno zapewniać tworzenie się na granicy styku roztworów stałych i faz międzymetalicznych,
  • lut w stanie roztopionym powinien wykazywać dobrą lejność,
  • zakres krystalizacji (tj. różnica między temperaturą początku i końca krzepnięcia) lutu nie powinien być zbyt duży,
  • lut powinien mieć dostateczną wytrzymałość i plastyczność,
  • współczynniki rozszerzalności cieplnej lutu i metali łączonych powinny być zbliżone do siebie,
  • lut i metale łączone powinny wykazywać podobną odporność na korozję,
  • w stanie roztopionym lut nie powinien się utleniać (dopuszcza się tworzenie łatwo rozpuszczających się tlenków),
  • lut nie powinien zawierać drogich i deficytowych pierwiastków
  • w zależności od przeznaczenia lutowanych elementów, luty powinny odznaczać się dobrą przewodnością elektryczną, dobrą skrawalnością, odpornością na korodujące działanie różnych ośrodków itd

Luty z cyną – Są wrażliwe na nagłe ochładzanie, zwłaszcza przy lutowaniu elementów różniących się współczynnikami rozszerzalności cieplnej.

Luty z krzemem – Dzięki krzemowi złącze jest bardziej estetyczne. Nie polecane do złączy, które będą narażone na uderzenia, wibracje lub zwiększone naciski, gdyż krzem może tworzyć kruche związki.

Luty do zasolonego środowiska – Są takimi lutami, które cechują się wysoką zawartością srebra (> 40 %) oraz, choć nie koniecznie, dodatkiem cyny. Przy takich lutach, wykorzystywanych w konstrukcjach morskich, straty cynku w procesach galwanicznych są zredukowane.

Lutowanie wielostopniowe – Należy stosować stopy lutownicze o wąskim zakresie temperatur topnienia. Dobiera się luty o kolejno to niższej wymaganej temperaturze lutowania, aby uniknąć zjawiska powtórnego topnienia wcześniejszych połączeń.

Lutowanie niklu i jego stopów – Nikiel i jego stopy są materiałami wrażliwymi na pęknięcia podczas lutowania. Wskazana jest niska zawartość cynku w takich lutach oraz podwyższona wymagana temperatura procesu lutowania.

Luty z kadmem – Cechują się dobrą płynnością dobrymi właściwościami mechanicznymi oraz są bardziej ekonomiczne od tych bez kadmu. Służą do łączenia wielu materiałów – od miedzi do stali, a nawet łączenia stali kwasoodpornej i węglików spiekanych.

Luty do łączenia węglików – Obecność niklu i manganu podwyższa zwilżalność łączonego materiału. Polecane są szczególnie luty o niższej temperaturze topnienia, zwłaszcza w przypadku małych elementów. Bardzo zalecane są luty w postaci taśm warstwowych, które posiadają wewnętrzną miedzianą warstwę łączoną zdolną do pochłaniania wibracji oraz uderzeń. Węgliki cechują się niższym współczynnikiem rozszerzalności cieplnej niż elementy metalowe, dlatego należy stosować powolne, jednolite podgrzewanie w celu uniknięcia pęknięć. Unikać nagłego chłodzenia po lutowaniu.

Luty do stali nierdzewnych – Przy wyborze lutu należy mieć na uwadze warunki, w jakich złącze ma pracować, ze szczególnym uwzględnieniem wilgotności. Szczególnie wrażliwe są stale bez niklu, z niską zawartością niklu oraz stale serii 400-410-420-430, w przeciwieństwie do stali austenicznej serii 300. Luty bez kadmu, ale zawierające nikiel, dają wyższą wytrzymałość, zwłaszcza przy lutowaniu stali. W przeciwieństwie do nich, luty z kadmem znajdują często zastosowanie w złączach narażonych na korozję powierzchniowa i wewnętrzną.

kursy surowców2 - Kursy surowcow - mobile
kursy surowców2 - Kursy surowców